Παγκόσμια ημέρα της Γης 22 Απριλίου

 "Δεν κληρονομούμε τη γη από τους προγόνους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας.”

Ινδιάνικη παροιμία

Η Ημέρα της Γης καθιερώθηκε το 1970, στις ΗΠΑ, με πρωτοβουλία του γερουσιαστή Γκέιλορντ Νέλσον και σηματοδοτεί τη γένεση του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος. Σύντομα, εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και σήμερα, γιορτάζεται σε περισσότερες από 190 χώρες σε όλο τον πλανήτη.Στόχος της ημέρας αυτής είναι η κινητοποίηση ανθρώπων, κυβερνήσεων, επιχειρήσεων και οργανισμών σε περιβαλλοντικά θέματα και η κινητοποίηση τους να αναλάβουν δράσεις για ένα καθαρό και βιώσιμο περιβάλλον.

Στόχος του νηπιαγωγείου είναι να ευαισθητοποιήσουμε τους μαθητές/-τριες από αυτή τη μικρή ηλικία, σε θέματα φροντίδας και σεβασμού της φύσης, να τους εμφυσήσουμε την αγάπη για το περιβάλλον και να τους μυήσουμε στην κουλτούρα του εθελοντισμού, ώστε να αποκτήσουν υπεύθυνο και ενεργό ρόλο εφ’ όρου ζωής.

Στο ολοήμερο είδαμε σε ένα μικρό βίντεο , πόσο όμορφη είναι η Γη μας, το σπίτι μας και εξηγήσαμε ότι γιορτάζει στις 22 Απριλίου

Παρουσιάσαμε μετά στα παιδιά ένα μήνυμα που ήρθε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μας και στο οποίο μιλάει το δάσος, ο πνεύμονας της Γης,  και εκφράζει στα παιδιά το παραπονό του....

Είδαμε και σκίτσα με θέμα τη Γη και όλα αυτά που κάνει ο άνθρωπος και την πληγώνει..

Χωριστήκαμε σε δυο ομάδες και δημιουργησαμε τη Γη δυο φορές , τη μια φορά με τυπώματα και την άλλη με τη μέθοδο του κολάζ.  Στα παιδιά παρουσιάστηκαν εικόνες με διάφορες καταστάσεις και φαινόμενα , που τα περιέγραφαν και άλλοτε αποφάσιζαν ότι χαροποιούν τη Γη μας και άλλοτε τη στενοχωρούν, την αρρωσταίνουν και την πληγώνουν. Τις ταξινόμησαν ανάλογα με τις ιδέες τους. Αποφασίσαμε στη μια περίπτωση να κάνουμε τη Γη μας χαρούμενη και στην άλλη στενοχωρημένη για να δείξουμε το πως αισθάνεται...

   

Τα παιδιά προβληματίστηκαν και αναρωτήθηκαν τι μπορούν να κάνουν εκείνα....όλα είπαν πως αγαπούν τη φύση, τα δάση, τις θάλασσες...Αναρωτηθήκαμε αν φτάνει αυτό, μόνο η αγάπη. Μήπως χρειάζεται να δείξουμε και εμείς έμπρακτα αυτή την αγάπη και το νοιάξιμο; Μα εμείς είμαστε μικροί, πως μπορούμε να βοηθήσουμε;; Υπάρχουν τρόποι; με καταιγισμό ιδεών τελικά βρήκαμε πολλούς!!!!

Ένα παιδί  υποδύεται τη «Μητέρα Γη», κρατώντας μια υδρόγειο σφαίρα. Ένα άλλο παιδί υποδύεται το δημοσιογράφο στο στούντιο της τηλεόρασης και παίρνει συνέντευξη από την καλεσμένη. κάθε φορά ακολουθεί αυτή η στιχομυθία..

Δημοσιογράφος: «Καλημέρα Γη! Πώς είσαι σήμερα;»

Γη: «Είμαι πολύ χαρούμενη! Βλέπω τα δέντρα να μεγαλώνουν, τα ποτάμια να καθαρίζουν και τα παιδιά να παίζουν στα πάρκα».

Η Γη δείχνει εικόνες με καθαρά δάση και ζώα.

Δημοσιογράφος: «Γη, γιατί φαίνεσαι λίγο λυπημένη τώρα;»

Γη: «Πονάω... Κάποιοι πετάνε σκουπίδια στη θάλασσα, κόβουν τα δέντρα και ο αέρας γεμίζει καπνό. Νιώθω ζέστη και τα ζώα φοβούνται».

Η Γη δείχνει εικόνες με σκουπίδια ή καμμένα δάση.

Η Γη ζητάει βοήθεια (Ενεργός ρόλος παιδιών)

Γη: «Μπορείτε εσείς, τα παιδιά του νηπιαγωγείου, να με βοηθήσετε να γίνω πάλι χαρούμενη;»

Τα παιδιά αναφέρουν ιδέες (ανακύκλωση, φύτεμα, εξοικονόμηση νερού κ.α)

Τα παιδιά γίνονται οι "Φύλακες της Γης».

τα παιδιά ανακαλούν τη γνώση και σκέφτονται τρεις τρόπους που διαλέγουν να βοηθήσουν το περιβάλλον και τη Γη.

 

   

  

Το αποτυπωσαμε και σε χειροτεχνία

κατόπιν παρακολουθήσαμε τη διαδικασία μετατροπής του κορμού των δέντρων σε χαρτί και καταλάβαμε πόσο σημαντικό είναι να χρησιμοποιούμε λογισμένα τα φύλλα ζωγραφικής μας και να χρησιμοποιούμε και τις δυο πλευρές , ώστε να βοηθήσουμε στη μείωση της κοπής δέντρων του δάσους, που είναι οι πνέυμονες της Γης μας.

Στη συνέχεια πραγματοποιήσαμε μια δραστηριότητα Steam."Τα μαγικά λουλουδάκια που ξυπνάνε» Ζωγραφίσαμε χάρτινα λουλούδια, τα κόψαμε και διπλώσαμε τα πέταλά τους. Τοποθετώντας τα σε δοχείο με νερό ή ψεκάζοντας τα με νερό, παρατηρήσαμε το τριχοειδές φαινόμενο ή αλλιώς μια ιδιότητα του χαρτιού να ΄τραβάει' νερό και να διαστέλλεται όταν βραχεί. Πως το εξηγήσαμε; Το χαρτί έχει μικροσκοπικές τρυπούλες (σαν σφουγγάρι).
Το νερό μπαίνει μέσα σε αυτές (αυτό είναι το τριχοειδές φαινόμενο). Όταν το χαρτί βραχεί, μαλακώνει και αλλάζει σχήμα.
Επειδή τα διπλωμένα μέρη χαλαρώνουν, το λουλούδι ανοίγει. Είδαμε να ανοίγουν τα πέταλά τους και να μας αποκαλύπτουν το εσωτερικό τους...

Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου και παγκόσμια ημέρα αυτισμού

Στο ολοήμερο με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου ,παρακολουθήσαμε πως φτιάχνεται ένα βιβλίο στο παρακάτω βίντεο και μετά ζωγραφίσαμε μερικά από τα αγαπημένα μας βιβλία!

Σε μια προσπάθεια να εστιάσουμε την προσοχή των παιδιών σε συγκεκριμένα στοιχεία της ιστορίας, χρησιμοποιήσαμε τους παρακάτω πίνακες αναφοράς και μιλήσαμε για τα βασικά στοιχεία μιας ιστορίας Τίτλος Συγγραφέας Εικονογράφος Χαρακτήρες- ήρωες Τόπος- χωροχρονικό πλαίσιο, Πρόβλημα Λύση.

 

Η 2η ημέρα όμως του Απρίλη είναι μια ξεχωριστή ημέρα και για έναν ακόμη λόγο. Είναι η παγκόσμια ημέρα Αυτισμού.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού (World Autism Awareness Day) καθιερώθηκε με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2007 και αποφασίστηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, αρχής γενομένης από το 2008.

Σκοπός της είναι να ενημερώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για τον αυτισμό και τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία.

Το παρακάτω βίντεο μας βοήθησε να καταλάβουμε πώς σκέπτεται και τι δυσκολίες αντιμετωπίζει ένα άτομο όταν βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού.

ενώ στο παρακάτω βιβλίο, ο Βίκτωρας μας μαθαίνει πως ζει μέσα στο αυγό του...τι του αρέσει και τι όχι. Σε τι είναι ξεχωριστός και σε τι μοιάζει και διαφέρει από εμάς, τα υπόλοιπα παιδιά. Μας αφήνει να μπούμε λίγο στον κόσμο του και στο πως μπορούμε εμείς να καταφέρουμε ίσως μερικές ρωγμές στο σκληρό τσόφλι του αυγού. Μας αποκαλύπτει στο τέλος,  πως δύο είναι τα όπλα μας για την προσπάθεια: αγάπη και σεβασμός!

"Το αυγό "             

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το βιβλίο ξεκινά με τις συστάσεις. Κάτι που μάλλον δεν θα συμβεί αν γνωρίσουμε ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού. Είναι μάλλον απίθανο, να έρθει να σου πει «Γεια, με λένε Βίκτωρ, την αδερφή μου τη λένε Λίζα και τη δασκάλα μου Ελβίρα». Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σε κοιτάξει καν. Οι άλλοι όμως τον κοιτάζουν, συνήθως περίεργα, εξαιτίας τις απουσίας της διάθεσης για λεκτική επικοινωνία, εξαιτίας των ουρλιαχτών. Κι αρχίζουν τις ερωτήσεις, τις κρίσεις και τις επικρίσεις. «Πώ πω, πως τσιρίζει έτσι! Μας ξεκούφανε! Πρέπει να είστε πιο αυστηροί.» Όλα λέγονται πια σαν να μην υπάρχει ή σαν να μην ακούει ή να μην καταλαβαίνει. Κι όμως… Ο Βίκτωρ και ακούει και καταλαβαίνει και αισθάνεται, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κλεισμένος στον εαυτό του. Κλεισμένος στο αυγό του.

Αν έπρεπε να κρατήσουμε κάτι από το βιβλίο, θα κρατούσαμε δύο πράγματα πολύ σημαντικά. Το πρώτο έχει να κάνει με τη συνήθεια να συμπεριφερόμαστε στο παιδί με αυτισμό. Συνήθως απευθυνόμαστε στους γονείς, τους συνοδούς, τη δασκάλα ή το δάσκαλο και μιλάμε για το παιδί σαν μια σαπουνόφουσκα που έσκασε, σαν να μην υπάρχει, σαν να μην είναι εκεί, σαν να μην ακούει, σαν να μην καταλαβαίνει. Όμως καταλαβαίνει με τον δικό του τρόπο.
Το δεύτερο σημείο από το βιβλίο που θα κρατούσαμε αφορά στην αγάπη και το σεβασμό, τα οποία είναι αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα όλων των παιδιών, με αυτισμό ή χωρίς. Σε αυτά τα δύο θα προσθέταμε την αποδοχή, είτε θελήσει να σπάσει το κέλυφος του αυγού του

Με αφορμή το όμορφο αυτό βιβλίο αναρωτηθήκαμε με τα παιδιά αν έχουμε συναντήσει κάπου παιδιά σαν τον Βίκτωρα. Τι κάναμε; πως συμπεριφερθήκαμε; Γνωρίζαμε για τον αυτισμό; Αν δεν γνωρίζαμε, ρωτήσαμε κάποιον μεγαλύτερο να μας εξηγήσει; Αναρωτηθήκαμε επίσης, αν  μπορούμε να ανοίξουμε χαραμάδες  στο αυγό του Βίκτωρα. «Έλα να παίξουμε», «Σε θαυμάζω για αυτά που κάνεις», «Δεν πειράζει», «Όλα καλά», «Να κάνουμε παρέα;», «Σε καταλαβαίνω». Κάθε όμορφη συμπεριληπτική φράση και μια χαραμάδα στο αυγό. Αγάπη, σεβασμός , κατανόηση, καλοσύνη, φιλία, αποδοχή, ΜΑΖΙ. Όλα μπορεί να βοηθήσουν , είπαν τα παιδιά..., είτε όχι.

Φτιάξαμε την αφίσα μας βάζοντας το αυγό του Βίκτωρα στη μέση και τοποθετώντας τα χέρια μας γύρω του , για να  του προσφέρουμε ζεστασιά και προστασία με την ελπίδα ότι μπορεί και να σπάσει, αλλά ακόμα κι αν δεν σπάσει, δεν πειράζει, εμείς το αποδεχόμαστε και έτσι!