Ένα παραδοσιακό ουκρανικό παραμύθι, που εξελίσσεται στην καρδιά του Χειμώνα. Χωρίς ιδιαίτερη πλοκή και δράση, μας έμαθε τόσα πολλά! Και πράγματι, το “Γάντι” είναι ένα μαγικό παραμύθι! Χωρίς φαμφάρες, χωρίς πομπώδεις στόχους, καταφέρνει να δείξει πόσο είναι στο χέρι των ηρώων της πραγματικότητας η ανεκτικότητα και η αποδοχή του άλλου, του διαφορετικού, όταν το μόνο που σου ζητεί είναι προστασία, αγάπη, κατανόηση.
Λίγα λόγια για την ιστορία
Μια μέρα, ένας ηλικιωμένος κύριος περπατούσε στο χιονισμένο δάσος με το σκύλο του. Δίχως να το καταλάβει του έπεσε από την τσέπη το ένα του γάντι. Ήταν ένα χειροποίητο, πέτσινο γάντι, με κόκκινη φόδρα, από εκείνα που το χέρι έμπαινε ολόκληρο μέσα κι όχι δάχτυλο δάχτυλο. Μα δεν το ‘δε κι ο σκύλος του που είχε το μυαλό του στις δεκάδες μυρωδιές του χιονιού. Αυτοί συνέχισαν ανέμελοι τον περίπατό τους στο δάσος και το γάντι έμεινε πίσω, πεσμένο κατάχαμα στο αφράτο χιόνι.
Ένα ποντικάκι, τόσο δα ήταν, πέρασε από εκεί κι είδε το γάντι μπροστά του. Το τριγύρισε από εδώ, το κοίταξε από εκεί. “Άδειο πρέπει να είναι”, σκέφτηκε και τσουπ….τρύπωσε στο όμορφο και ζεστό γάντι που πράγματι ήταν αδειανό. Το κρύο ήταν τσουχτερό έξω, δε γινόταν να αντέξεις δίχως μια φωλίτσα να κρυφτείς. Λίγο αργότερα κατέφτασε εκεί γύρω ένας βάτραχος, ένας λαγός, μια αλεπού, ένας λύκος, ένα αγριογούρουνο και μια αρκούδα! Τώρα τα ζώα μέσα στο γάντι ήταν επτά και έπρεπε να στριμωχτούν πάρα πολύ για να χωρέσουν. Λίγο μετά ακούστηκαν βήματα. Ο ηλικιωμένος κύριος κι ο σκύλος του επέστρεφαν από τη βόλτα τους. Ξαφνικά είδαν μπροστά τους το γάντι να χοροπηδά σαν τρελό. Ο ηλικιωμένος άνθρωπος έβγαλε μια κραυγή που τρόμαξε ακόμα και το σκύλο του που έκλεισε τα αυτιά του. Από την ασταμάτητη αυτή κραυγή βγήκαν έξω ένα ένα όλα τα ζώα που είχαν τρυπώσει στο γάντι πριν καν τους πάρει χαμπάρι ο ηλικιωμένος κύριος με τη αντίθετη σειρά που είχαν μπει. Πώς χώρεσαν όλοι αυτοί μέσα στο γάντι; Και τι συνέβη εκεί μέσα! Ο ηλικιωμένος κύριος κι ο σκύλος του είδαν μόνο ένα ξεχειλωμένο γάντι και μάλλον δεν έμαθαν ποτέ τι έγινε!!!!
Παρακολουθήσαμε στο ολοήμερο με ενδιαφέρον το βίντεο και στη συνέχεια διαβάσαμε το βιβλίο που έχει διαφορετικό τέλος από το πρωτότυπο ουκρανικό παραμύθι, τα συγκρίναμε και διαλέξαμε αυτό που μας άρεσε περισσότερο. Την εκδοχή , δηλαδή, που λέει ότι τα ζώα πέρασαν ανενόχλητα το χειμώνα μέσα στο γάντι περιμένοντας την άνοιξη, την αναγέννηση της φύσης δηλαδή, για να βγουν πάλι έξω!
.jpg)
Παρατηρήσαμε ότι όλα τα ζώα αποδέχονται το διαφορετικό, το ξένο, αυτό που βρίσκεται σε ανάγκη και το μόνο που ζητάει είναι προστασία και κατανόηση. Το Γάντι δεν έχει άρνηση κανενός προς κανέναν. Έχει αποδοχή. Έχει καλοσύνη. Ακόμα κι όταν τα πράγματα ζορίζουν με τα μεγέθη των ζώων, το Γάντι, κατορθώνει να τους χωράει όλους. Το Γάντι είναι μια χώρα που τους αγκαλιάζει όλους, όπου οι πολίτες δέχονται ο ένας τον άλλον όπως είναι και κάνουν υπομονή για να αντέξουν τη δύσκολη συνθήκη, τον σκληρό χειμώνα, μέχρι να περάσει.
Το Γάντι είναι ένα σπίτι. Κάθε τάξη πρέπει να είναι ένα «γάντι». Αποδοχή, συμπερίληψη, αλληλεγγύη, κατανόηση, βοήθεια και αλληλοβοήθεια. Ένας χώρος όπου όλοι χωράμε, όλοι θα βρούμε λίγο χώρο να ενταχθούμε, να προστατευτούμε, να νιώσουμε ασφαλείς. Το γάντι μαγεύει γιατί είναι η αποθέωση της απλότητας και του παραμυθιού. Δεν έχει σκοπό να σε διδάξει, αλλά να σου πει μια όμορφη ιστορία για ένα χαμένο αντικείμενο που γίνεται καταφύγιο για το χειμώνα (τη δυσκολία) επτά ζώων.
.jpg)
Στη μεγάλη μας συλλογή χριστουγεννιάτικων βιβλίων υπάρχουν πολλά θαύματα, μεγάλα και μικρότερα. Ένα από αυτά είναι το γνωστό παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά “Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι”!
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας ποντικούλης που το λέγανε Τρωκτικούλη. Ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό ήθελε να τα αγγίξει.
–Παππού, έλεγε στον παππού του, σήκωσέ με σε παρακαλώ στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι.
–Δεν γίνεται αυτό που ζητάς εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τα αγγίξει κανείς.
–Μα γιατί είναι τόσο ψηλά παππού;
–Είναι τόσο ψηλά για να μην τα αγγίζουνε τα ποντικάκια και λερώνεται η ασημόσκονή τους.
–Εγώ όμως παππού μια μέρα, να το δεις, θα αγγίξω ένα αστεράκι. Αλλά προτού το αγγίξω, θα πλύνω καλά – καλά τα χεράκια μου για να μην λερώσω την ασημόσκονη του....
Αφού διαβάσαμε το υπέροχο βιβλίο στο ολοήμερο, το είδαμε και σε animation πατώντας εδώ https://www.youtube-nocookie.com/embed/wnqH47WAEpU?playlist=wnqH47WAEpU&autoplay=1&iv_load_policy=3&loop=1&start=1528
Είναι μια υπέροχη ιστορία όπου το ποντικάκι, που ονειρεύεται να αγγίξει ένα αστέρι , σκαρφαλώνει άκοπα ως την κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου, αποφεύγοντας τους πειρασμούς ή τις προτάσεις από τα στολίδια που προσπαθούν να τον παρασύρουν για να παρατήσει τον στόχο του, τάζοντάς του δόξα και δύναμη, πλούτη ή οικογένεια και θαλπωρή.
Είναι μια θαυμάσια αλληγορία για το μακρύ ταξίδι της ζωής, τους στόχους, τις προσπάθειες, τα παράλογα, τρελά όνειρα που κυνηγάμε ξύπνιοι ή κοιμισμένοι. Που ξέρεις; αν αγγίξεις μια φορά ένα αστεράκι, μπορεί κάποτε να τα αγγίξεις όλα.
Αφού διαβάσαμε το παραμύθι, ζωγραφίσαμε ό,τι μας άρεσε από την ιστορία.
Κατόπιν προσπαθήσαμε να το επεκτείνουμε. Τα παιδιά έδωσαν στην ολομέλεια τις δικές τους ιδέες για το ποια στολίδια του δέντρου θα ήθελαν να συναντήσει το ποντικάκι και ποιες δελεαστικές προτάσεις θα του έκαναν έτσι ώστε να εγκαταλείψει το στόχο του.
Τα παιδιά κλήθηκαν μετά να δουλέψουν ομαδοσυνεργατικά. Χωρίστηκαν στις ομάδες εργασίας τους και τους ζητήθηκε να συζητήσουν και να καταλήξουν σε μια ιδέα για το φανταστικό στολίδι που προτιμούν να πρωταγωνιστήσει στην ιστορία τους και να λειτουργήσουν επίσης συνεργατικά ως εικονογράφοι. Οι ιδέες τους ήταν ότι το ποντικάκι θα μπορούσε να συναντήσει επίσης τον" Άγιο Βασίλη, τον Μπισκοτάνθρωπο, το Ρούντολφ, το χριστουγεννιάτικο γλειφιτζούρι, τη χριστουγεννιάτικη μπάλα-στολίδι. Οι ιστορίες τους απεικονίζονται στις παρακάτω εικόνες... Έχουν ειρμό , πειστικά επιχειρήματα και ποικιλία!
Παιδαγωγικό ζητούμενο μας ήταν όμως κυρίως η συνεργασία, η ανταλλαγή απόψεων, η διαχείριση των αντιθέσεων και ο χειρισμός των συγκρούσεων μεταξύ των μελών της ομάδας. Γεγονός που αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στην ολομέλεια στο τέλος της δραστηριότητας, όταν ζητήθηκε από τις ομάδες να παρουσιάσουν τις ιδέες τους και τον τρόπο που δούλεψαν για να φτάσουν στο τελικό αποτέλεσμα και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Η ομαδική εργασία αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς πυλώνες για την ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων και την επίτευξη κοινού στόχου. Από μικρή ηλικία, τα παιδιά μπορούν να καλλιεργήσουν δεξιότητες συνεργασίας μέσα από δραστηριότητες που ενισχύουν την επικοινωνία, τη συνεργασία και την επίλυση προβλημάτων. Εδώ στο νηπιαγωγείο γίνεται η αρχή..
Γίναμε και εμείς ποντικάκια και αποφασίσαμε να αγγίξουμε τα δικά μας αστεράκια, τους δικούς μας στόχους, τα δικές ιδέες, τα δικά μας όνειρα.. πολλές φορές στέκονται εμπόδια και αποτυχίες μπροστά μας που μας πτοούν και μας απογοητεύουν...χρειάζεται απλά να μην τα παρατάμε και να προσπαθούμε ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρουμε!!!
3 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 3 Δεκεμβρίου από το 1992, επειδή εκείνη την ημέρα η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το Πρόγραμμα δράσης για τα ΑΜΕΑ. Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία. Η βαθμίδα του Νηπιαγωγείου είναι μια ευκαιρία να μπορέσουμε να δείξουμε στα παιδιά πως η αναπηρία δεν είναι «πρόβλημα» και οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες δεν είναι αόρατοι, είναι άνθρωποι σαν εμάς. Γιατί η ενσυναίσθηση είναι μια από τις σπουδαιότερες δεξιότητες ενός υγιώς σκεπτόμενου πολίτη και είναι προτεραιότητά μας να την καλλιεργήσουμε στα παιδιά.
Mε αφορμή το βιβλίο ” Ούσκο ” της Μαίρης Τσόγκα εκδόσεις Καλειδοσκόπειο ,το πρώτο αρκουδάκι με αναπηρικό αμαξίδιο, ευαισθητοποιηθήκαμε και για την αναπηρία των ζώων! Το «πιο δυνατό αρκουδάκι του κόσμου» δεν έζησε στο μεγάλο δάσος, αλλά στο μεγάλο καταφύγιο της φροντίδας, της φαντασίας, του παιχνιδιού. Με το αναπηρικό του αμαξίδιο απόλαυσε τη φύση, απέκτησε πολλούς φίλους, ανθρώπους και ζώα, και αγαπήθηκε απ’ όλους.
Ποιος ήταν ο πραγματικός Ούσκο
O Ούσκο βρέθηκε το 2015 στη Βόρεια Μακεδονία. Σε ηλικία μόλις λίγων μηνών, είχε έναν σοβαρό τραυματισμό στη σπονδυλική του στήλη, πιθανώς από αυτοκίνητο ή από χτύπημα από βαρύ αντικείμενο. Καθώς στη χώρα δεν υπάρχει κατάλληλο κέντρο περίθαλψης, μεταφέρθηκε στην Ελλάδα για να υποβληθεί σε πιο εξειδικευμένες εξετάσεις, με σκοπό εφόσον αναρρώσει να ενταχθεί στο πρόγραμμα περίθαλψης και επανένταξης που διατηρεί ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ. Δυστυχώς οι εξετάσεις του έδειξαν πως ο τραυματισμός στη σπονδυλική στήλη θα του άφηνε μόνιμη αναπηρία και θα του ήταν πια αδύνατον να περπατήσει κανονικά, χρησιμοποιώντας και τα τέσσερα πόδια του.
Ζούσε ήδη στις εγκαταστάσεις του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ. Οι άνθρωποι που τον φρόντιζαν, αφού συμβουλεύτηκαν εξειδικευμένους κτηνιάτρους άγριας ζωής, ορθοπεδικούς, εκπαιδευτές άγριων ζώων και άλλα καταφύγια, αποφάσισαν να του δώσουν μια ευκαιρία να ζήσει όσο το δυνατόν πιο φυσιολογικά. Έτσι, σε συνεργασία με έναν κατασκευαστή αμαξιδίων για ανάπηρα ζωάκια, σχεδίασαν ένα ειδικό καρότσι που είχε σκοπό να διευκολύνει τον Ούσκο στις μετακινήσεις του.
Ο Ούσκο ήταν η πρώτη αρκούδα στον κόσμο που χρησιμοποίησε με επιτυχία αναπηρικό αμαξίδιο, και μάλιστα χρειάστηκε να κατασκευαστούν τρία διαφορετικά, καθώς μεγάλωνε και αυξανόταν το βάρος του. Στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο που είχε δημιουργηθεί στις εγκαταστάσεις του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ, ο Ούσκο μπορούσε να κινείται εύκολα με το καροτσάκι του, ακόμη και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες. Απολάμβανε τα παιχνίδια στην πισίνα, τις βόλτες στο χορτάρι, τις ειδικές κατασκευές που του έφτιαχναν οι φροντιστές του. Το βράδυ, χωρίς το αμαξίδιό του, αποσυρόταν στη φωλιά του και κοιμόταν.
Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2019, σε ηλικία πέντε ετών, εξαιτίας προβλήματος στα νεφρά του. Όμως ο Ούσκο έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη αρκούδα στον κόσμο που, παρά την αναπηρία της, κατάφερε να ζήσει άνετα και φυσιολογικά με τη βοήθεια ενός αναπηρικού αμαξιδίου.
.jpg)
Στη συγκεκριμένη σκηνή από το πολυαγαπημένο βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου "Ντενεκεδούπολη", τα ντενεκεδάκια προσπαθούν να βρουν τρόπους να απαλλαγούν από το δικτάτορα Λαδένιο! Έτσι φέρνουν έναν μεγάλο μαγνήτη για να του κλείσουν το στόμα. Κολλάνε όμως μεταξύ τους και περνούν ώρες μέχρι να ξεκολλήσουν. Αγνοούσαν ότι κινδύνευαν εξίσου και τα ίδια από το φοβερό μαγνήτη...!!!
Μετά την ανάγνωση της ιστορίας, τίθεται στα παιδιά το ερώτημα, αν η λύση που πρότεινε ο Βουτυρένιος με το μαγνήτη, ήταν μια καλή ιδέα να απαλλαγούν από το δυνάστη τους... Γίνονται τα ίδια μαγνήτες και ντενεκεδάκια και αναπαριστούν τη σκηνή όπου κόλλησαν μεταξύ τους. Κολλούν διαδοχικά στα πόδια, στις πλάτες, στα κεφάλια...Στη συνέχεια περνάμε σε μια αναπαράσταση της ιστορίας με τη βοήθεια των ηρώων -ντενεκέδων και του μεγάλου μαγνήτη. Ενδιαφέρον αποκτά το γεγονός ότι υπάρχουν κάτοικοι που δεν κινδυνεύουν, όπως ό ίδιος ο Βουτυρένιος και ο Οκέι Μπαμ μπαμ. Ο ένας είναι φτιαγμένος από πλαστικό και ο άλλος από αλουμίνιο!!!
Το έργο του Wassily Kandinsky το προσεγγίσαμε στην τάξη με αφορμή την γνωριμία των παιδιών με τα γεωμετρικά σχήματα.
Παρακινήσαμε τα παιδιά να εντοπίσουν κύκλους, τρίγωνα, τετράγωνα κλπ μέσα στους πίνακές του, να κάνουν μετρήσεις ( πόσους κύκλους, τρίγωνα κλπ απεικονίζονται ) και να υποθέσουν το "θέμα" του πίνακα.
Αναρωτηθήκαμε αν κρύβονται σχήματα μέσα στην τάξη μας, χωριστήκαμε σε ομάδες και βρήκαμε πολλά κρυμμένα μέσα στην τάξη μας. Λίγο παραπονεμένες αποδείχθηκαν βέβαια οι ομάδες του τριγώνου και του ρόμβου, διότι δυσκόλεψαν περισσότερο τα παιδιά!!!
Ψάχνοντας για σχήματα μέσα στην τάξη
Είχε έρθει η στιγμή να ζωγραφίσουμε τους δικούς μας πίνακες με τον τρόπο που αγαπούσε ο Kandinsky!
Ο στατικός ηλεκτρισμός στο νηπιαγωγείο διδάσκεται μέσα από διασκεδαστικά, απλά πειράματα που εντυπωσιάζουν τα παιδιά, όπως το τρίψιμο μπαλ...
